Skip to main content

Venetië 2016 : “Hoogtepunten van Venetië” (dag 2)

Deze eerst volledige dag in Venetië staat in het teken van de hoogtepunten van Venetië die elke (dagjes)toerist aandoet: San Marco plein, Palazzo Ducale, Brug der zuchten, Rialtobrug, Campanile. Maar omdat ik de dag vroeg begin en reeds in Venetië ben (dus niet zoals de dagjestoeristen die pas tegen de middag toekomen), is er in mijn dagprogramma nog wel ruimte voor wat extra musea, kerken en andere hoogtepunten van Venetië! Veel leesplezier!

Uitzicht vanop Campanile San Giorgio, Venezië.
Venetië 2016: Uitzicht vanop Campanile San Giorgio.

De dag begint in Venetië

Om 8 uur vertrek ik naar het San Marco plein. Onderweg spring ik een ontbijtzaak binnen en bestel ik aan de toog:”un cornetto pistache con caffellate”. Ik eet m’n croissant met pistachenoten aan de toog al staande op (‘al banco’). Dat is goedkoper. Net zoals de echte Italianen ook doen die zich daarna vlug-vlug naar hun werk spoeden. Ik wandel voorbij de Rialtobrug, sla een steegje links in en dan terug rechts en kom dan uit op het San Marco plein.

Het is nog rustig, de cafés beginnen maar net open te gaan, de duiven zitten nog op hun til, de dagjestoeristen moeten nog toekomen. Ik bewonder Torre dell’Orologio en de Brug der zuchten, alvorens ik 1u20min doorbreng in het Palazzo Ducale. Zelfs zo vroeg moet je in de rij wachten voor deze populaire attractie: gelukkig maar vijf minuten!

Palazzo Ducale

1100 jaar waren de Dogen heer en meester van de zeemacht Venetië en de laatste 400 jaar was dit vanuit het schitterende Palazzo Ducale aan het San Marcoplein. Tot Napoleon Bonaparte binnenviel (in 1797). Niet alleen de Dogen, maar ook andere overheidsinstellingen zoals de rechterlijke macht, de Senaat, de Grote Raad en de Raad van Tien vergaderden hier. Het gebouw heeft Westerse en Oosterse invloeden. Dit komt meer voor in Venetië. Let op de ranke onderste verdiepingen met zuilengalerij, en daarbovenop een volle muur: dit is overgenomen uit de Islamitische bouwkunst.

De rondgang passeert langs de verblijven van de Doge, daarna de institutionele zalen (met een overdaad aan schilderijen en beelden van de grootste (Venetiaanse) meesters), met als hoogtepunten ‘De grote zaal van de Hoge Raad’ die 50m op 25m meet en het grootste olieverfdoek ter wereld, ‘Het Paradijs’ van Tintoretto, dat 22 op 7 m meet. Echter Takashi Murakami heeft in 2011 een nog groter schilderij gemaakt. Eentje dat 100m lang en 3m hoog is: ‘the 500 Arhats’.

Kathedraal San Marco

Volgende stop is de kathedraal San Marco. Men mag enkel ‘zedig’ binnen, dus met bedekte schouders, knieën en bovenbenen. Je krijgt een sluier als dat niet zo is. Deze Basiliek werd gebouwd ter verering van Marcus de evangelist wiens gemummificeerde lichaam in de 9de eeuw werd gestolen uit Alexandrië, Egypte. De Basiliek is een smeltkroes van bouwstijlen (Byzantijns, Islamitisch, gotisch en Renaissance kenmerken), heeft een basisbouwplan volgens Oosterse traditie (Grieks kruis) en werkelijk elk stukje muur van de verschillende koepels en gewelven is versierd met mozaïeken die oorlogsbuit waren van de (vierde) kruistocht(en). Er zit veel goud in verwerkt. Ik betaal twee euro om het ‘gouden paneel’ te bewonderen, een rechthoekig paneel dat bestaat uit vele nissen die Jezus, Maria, de apostelen en vele heiligen toont, rijkelijk versierd met goud en kostbare edelstenen.

Lunchen

Ik sta terug buiten. Het is schitterend weer: 25-30°C en zonnig. Ik wandel opnieuw voorbij de ‘Brug der Zuchten’. De straten hier zijn nu vergeven van de (dagjes)toeristen. Ik spring net voor sluitingstijd eventjes Chiesa San Zaccaria binnen en ga daarna lunchen in Pizzeria-ristorante Karibu dat er recht tegenover ligt. Ik bestel het toeristenmenu voor 9.50 euro: een grote salade met frisdrank. Echter bij de afrekening moet ik 14 euro betalen! Blijkt dat er nog enkele verborgen kosten zijn zoals fooi voor de ober en gebruik van bord en bestek. Dzjuu. Die Venetianen kunnen doorrekenen. Echter ze hebben hier ook gratis en snelle wifi dus dat maakt het een beetje goed!

Punta della Dogana en Canal Grande, Uitzicht vanop campanile San Giorgio, Venezië.
Venezië 2016: Punta della Dogana en Canal Grande, Uitzicht vanop campanile San Giorgio.

Campanile San Giorgio

Volgende halte is de campanile, niet die van het San Marco plein (te duur en te toeristisch), maar wel die van Chiesa San Giorgio. Hiervoor moet je de vaporetto nemen. Het is niet ver, slechts één halte van stop Zaccaria (lijn 2, aanlegsteiger B) tot stop San Giorgio. Dit kleine eiland is nog niet ontdekt door de toeristenmeute en is een verborgen schat want vanop de campanile (klokkentoren) van Chiesa San Giorgio heb je een schitterend uitzicht over Venetië, het Canal Grande, het San Marcoplein met Dogenpaleis, San Marco Basiliek en Campanile, en over de eilanden van het noorden. Dit is absoluut de moeite! Selfie time! Schitterend uitzicht, ik krijg er niet genoeg van.

Giudecca

Om op Giudecca eiland te geraken neem je vaporetto nr. 2. Bij de eerste stop, Zitelle, moet je reeds afstappen. Ik zet mij aan de waterkant op een terrasje, ‘I figli delle stelle’ of ‘De zonen van de sterren’, en bestel een coca-cola (“Una coca, per favore, cameriera!”). Ik geniet een half uur van het uitzicht dat werkelijk onbetaalbaar is. Ik reken af. Vijf euro voor een cola. Allo mijne frak! Mooie zichtjes kosten geld! Ik wandel een kilometer langs de Giudecca kaai van vaporetto halte Zitelle tot halte Palanca waar ik de oversteek maak naar Dorsoduro (halte Zaterre) met vaporetto nr. 2. De volgende kerk is Santa Maria della Salute, die werd gebouwd n.a.v. een pestepidemie die 1/3 van de bevolking doodde.

Punta della Dogana, Venezië.
Venezië 2016: Punta della Dogana.

Punta della Dogana

In Punta della Dogana moet je zijn voor tijdelijke hedendaagse exposities met werken van de Pinault collectie. Toen ik er was liep ‘Accrochage’. Het gebouw deed tijdens de Venetiaanse Republiek dienst als de zeedouane en inde taksen bij schepen die Venetië wilden aandoen en er goederen lossen. De laatste veertig jaar stond het leeg en te verkommeren. Totdat Pinault het dertig jaar in bruikleen kreeg.

De renovatie is zeer geslaagd en van de hand van Tadao Ando, die ook vele gebouwen op het kunsteiland Nao-shima in de Japanse binnenzee ontworpen heeft. Kenmerkend voor zijn stijl is het gebruik van eenvoudige geometrische figuren, in dit geval een driehoekig grondplan met een grote centrale kubus. Voor meer info, lees het reisverslag van Japan.

Buste Canova, Museo Correr, Venezië.
Venezië 2016: Buste Canova, Museo Correr.

Museo Correr

Ik steek het Canal Grande over met Vaporetto nr. 1. Het is superdruk op de Riva Degli Schiavoni. Dit is het toeristisch hart van Venetië. Ik passeer café Florian op het San Marco plein. En breng een uur tijd door in Museo Correr en de aanpalende Museo Archeologico en Bibliotheca Nazionale. Dit is allemaal inbegrepen in de museumpas. Wat zal ik blijven onthouden? Een Griekse sarcofaag, verschillende oude grote wereldbollen en ‘De kaart van Broeder Mauro’ in het Museo Archeologico. Dit is een kaart van de wereld zoals ze gekend was op dat moment (rond 1450). Het straffe is dat die monnik nooit zijn klooster is uit geweest. In Museo Correr zijn de zalen gewijd aan Canova, de Italiaanse beeldhouwer, de moeite. Deze was erg populair bij Napoleon Bonaparte.

Bar Toto, San Marco Plein, Venezië.
Venezië 2016: Toto Bar, San Marco Plein.

Het is nu 18 uur en de eerste dag overdosis cultuur zit erop.

Nog zeven dagen te gaan. Ik wandel langs de winkeltjes in de gaanderij. Dan zet ik mij op het San Marcoplein op een terrasstoel van het café, ‘Toto Bar’, tegenover het bekende café Florian. De prijzen zijn hier om vanachter over te vallen: 11,5 euro voor een versgeperst fruitsapje (citroen) (Spremuta limone) en 15 euro voor een ijscréme ‘Gianduiotto’ met chocolade-ijs, nootjes, slagroom en twee koekjes. Nu weet ik ineens waarvoor ik ga werken. Maar de setting is prijsloos! Ik was eigenlijk van plan om hier te eten (18 euro voor een primo piatto plus bibita, dat valt mee) maar de keuken is nog niet open.

De ober is er terug. Het versgeperst citroensap wordt puur geserveerd met een glas water en kan je dus naar eigen believen aanlengen. Het is 500 ml schat ik. En het smaakt vers, echt goed. Het ijsje is ook zeer lekker. Zoals gezegd het uitzicht is prachtig en er speelt een bandje klassieke muziek. Dus misschien is het zijn geld dan toch waard? De rekening krijg ik ook ineens: 31.63 euro, servizio includo. Jawadde. Ik blijf hier tweeënhalf uur zitten. Ondertussen is het donker geworden en de meeste toeristen zijn vertrokken. Ik kras ook op en ga op zoek naar een goed restaurantje.

Met de waterbus vaar ik tot halte Ca’ d’Oro, vlakbij het hostel, en in een achterafstraatje ga ik wat eten bij ‘Al Fontego dei Pescatori’. Ik bestel ‘linguini con scogli e porcini’ (linguini met zeevruchten en porcini paddenstoelen) als primo piatto, ‘Fritti calamari con fritti verdure’ (gefrituurde calamares ringen met gefrituurde groenten) als secondo piatto, en een glas Prosecco wijn en fles bruiswater. Ik vind het zeer lekker, veel smaak hebben en absoluut vers. Een aanrader!

Om half elf reken ik af en vertrek. Met dit erbij heb ik 90 euro uitgegeven aan voedsel vandaag. Dat zal moeten minderen of ik eet mij arm! Niet veel later ben ik terug aan het hostel. Ik babbel nog eventjes met mijn kamergenoten: naast Chutney zijn dit een stille Japanner en Luis, de snurker. En daarna kruip in onder de lakens. Geen airco in dit hostel maar gelukkig is de hitte van de zomer voorbij en de ramen staan wagenwijd open. De geluiden van het Canal Grande moet je er dan wel bijnemen.  Slaapwel.

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: