Skip to main content

Peru Chili Bolivia 2016: Puno – Uros & Taquile eiland (dag 22)

Uros & Taquile – Vandaag staat iets bijzonders op het programma: een bezoek aan het Titicaca meer en de eilanden Uros (uit riet gemaakt) en Taquile (met mannen die breien). We worden vroeg opgepikt (6u50) en rijden in een open toeristenbus van Plaza de Armas naar de haven van Puno waar we ontschepen in een klein, tweedeks, traagvarend bootje, genaamd ‘Jumbo’. Onze gids voor vandaag is José en de kapitein is Juan. José is zeer spraakzaam en vertelt honderduit over het Titicacameer.

Om 7u45 meren we aan bij een van de Uros rieteilanden. De locals verwelkomen ons al zwaaiend in hun kleurige outfit. “Kamisaraki?”, “Waliki!”. Dit wil zoveel zeggen als “Hoe gaat het ermee?”, “Prima, dank u!” in de Aymara taal. Eerst maken we een half uur lang een tochtje in een rieten boot (tegen betaling!).

Uros & Taquile - verwelkoming op Uros Rieteiland, Tititcacameer, Peru.Peru Chili Bolivia 2016: verwelkoming op Uros Rieteiland, Tititcacameer, Peru.

Uros & Taquile - rieten boot, Uros, Titicacameer, Peru.Peru Chili Bolivia 2016: rieten boot, Uros, Titicacameer, Peru.

Dan staan President ‘José’ en zijn vrouw ‘Rosa Amorosa’ ons te woord. “Hoe wordt zo’n drijvend rieteiland eigenlijk gebouwd?”, vraagt gids José hem.

Eerst worden kubusblokken gezaagd uit de rietbodems die stevig bijeengehouden worden door een vertakt netwerk van rietwortels. Dan wordt er een stok in geklopt zodat verschillende blokken met touwen kunnen verbonden worden. Hierop worden vervolgens verschillende lagen riet gelegd, elke volgende laag staat dwars op de onderliggende laag. Hierop tenslotte komen rieten woningen en keukenovens. Een drijvend eiland is typisch 10m lang en 5m breed en er wonen zo’n 4 families en 16 individuen. Het eiland heeft negen ankers of anders drijft het af (naar Bolivia!).

Daarna mogen we eens binnenpiepen in een rieten woning. Tenslotte kunnen we geweven matten, kettinkjes en andere prullaria kopen. We laten ons vangen en kopen elk een kleurrijke mat. Later die reis vinden we exact dezelfde mat terug op een marktje voor een prijs die een kwart lager is dan wat wij betaald hebben. Zo waterondoorlaatbaar zijn de rieten eilanden niet, want op bepaald moment zak ik met m’n voet door het riet.

In 2,5 uur varen we met ‘Jumbo’ naar het Taquile eiland. Het is niet zó ver maar ons bootje is gewoonweg supertraag. Taquile is het derde grootste eiland van het Titicacameer, na Isla del Sol (het eiland van de Zon, het grootste eiland, aan Boliviaanse zijde van het meer) en Amantaní (dat je ook kan bezoeken vanuit Puno). José geeft een lange uitleg over de traditionele klederdracht van de Taquile bewoners: er is een onderscheid in kleuren tussen lokale autoriteiten (zwarte kleren, kleurige pots), getrouwde mannen (rode pots met zwarte band) en alleenstaande mannen (pots met witte top), getrouwde vrouwen en single meisjes (beide dragen zwarte doeken met kleurrijke pompons maar bij de singles zijn die groter).

Uros & Taquile - landbouwterras op Taquile, Titicacameer, Peru.
Peru Chili Bolivia 2016: landbouwterras op Taquile, Titicacameer, Peru.

Iets voor het middaguur bereiken we Taquile. Het eiland is 5.5 km² groot. Er wonen 2400 mensen die Spaans en Quecha spreken. Er is geen verkeer en je hebt hier een prachtig zicht op het Titicacameer. April is de oogstmaand en er zijn vele landbouwterrassen (quinoa, aardappel, maïs). We leggen aan de ene kant aan (puerto Salacancha) en zullen het eiland oversteken en in Puerto Alsuno terug aan boord gaan. Eerst klimmen we een halfuur naar het centraal plein. Vermoeiend! Voor mij toch. Op het centrale plein kan je veelkleurige wollen mutsen, sjaals, truien, handschoenen, enz. kopen. Het gekke is dat ook de mannen breien op Taquile. Meer zelfs, als ze niet kunnen breien, vinden ze nooit een echtgenote. De kwaliteit van het gebreide kledingsstuk, hangt af van de strakheid / fijnheid van de gebreide stof. Om dit te testen wordt water over de stof gegoten, en als het er vanaf loopt en niet in doordringt en de stof nat maakt, dan is het breisel van goede kwaliteit.

We wandelen drie kwartier over het eiland en stoppen regelmatig om foto’s van de mooie omgeving te nemen. Om kwart na een stoppen we bij een local voor het middagmaal. We krijgen een quinoa-groentensoepje, gevolgd door een hoofdgerecht van forel, rijst, enkele aardappelschijfjes, en een minimum aan gekookte groentjes. Na het eten volgt een demonstratie van hoe ze op het eiland zeep maken. Uit de natuur verzamelen ze groene takjes van een lokale plant van de familie ‘Sopanosidae’, die ze pletten met een steen en vervolgens in een doek bundelen. Deze dompelen ze onder in water en dan knijpen ze de doek uit. Zo wordt een zeepsopje gevormd. Hiermee kunnen ze zich wassen, of de vaat doen, of (schapen)wol kuisen (zoals hier gedemonstreerd wordt). Om 14u30 zijn we, na tien minuten stappen, terug aan de boot. Het wordt een lange saaie boottocht terug naar het vasteland. Ik werk aan dit verslag, en neem gedurende twintig minuten foto’s op het bovendek van het riet, de bergen en het meer, van koeten en meeuwen en van de rieteilanden.

Uros & Taquile - demonstratie zeep maken met natuurproducten, Taquile, Titicacameer, Peru.
Peru Chili Bolivia 2016: demonstratie zeep maken met natuurproducten, Taquile, Titicacameer, Peru.

Om half acht ‘s avonds, eten we voor de tweede maal in het hotelrestaurant. We nemen beide champignonnensoep. Daarna kies ik voor forel met knoflooksaus, frieten en gezouten groenten, Wim voor de vegetarische pizza. Dit is de tweede keer vandaag dat ik forel eet. Die forel is een lokale soort, gevangen in het Titicacameer. Lekker en niet overdadig. Qua weer was het redelijk fris (15°C) vandaag, en was er veel bewolking met een zon die af en toe kwam kijken. Maar het is de ganse dag droog gebleven (behalve tijdens de lunch).

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: